Bright Star: een verfrissende film van Jane Campion***

Eigenlijk zijn ze altijd tenger gebouwd, hebben ze fijne gelaatstrekken, een rozerode blos op de wangen en kunstig opgestoken haren. In met borduursels verfraaide japons dansen ze op het bal foutloos de voorgeschreven dansen en als ze converseren is dat altijd met een kwinkslag die verraadt dat ze intelligenter, en dikwijls ambitieuzer, zijn dan de etiquette voorschrijft. Fanny Brawne (Abbie Cornish), hoofdpersonage in het door Jane Campion geschreven en geregisseerde kostuumdrama Bright Star, is anders.

Fanny is vol van zichzelf en de modieuze creaties die ze naait, en pijnlijk kritisch op anderen. Een karakter dat je als kijker niet direct in het hart sluit, maar door de mannen in haar omgeving (John Keats, mr. Brown) als bijzonder verfrissend lijkt te worden ervaren… Een karakter dat ergert en tegelijkertijd boeit, en zich in heel mooi ontwikkelt in een setting die niet over rozen gaat.

In 1818, Fanny is dan achttien jaar, verblijft ze met haar familie (moeder, broertje, zusje) in een huis in Hampstead, Londen. Ze ontmoet John Keats (Ben Whishaw), een berooide dichter die postuum tot één van de meest bekende Brits Romantische dichters uitgroeit. Het begint met plagen (“ik verdien tenminste geld met mijn stiksels”) en eindigt met kusjes vragen.

Niet de bedoeling, John is veel te arm om te trouwen en heeft daarnaast ook nogal wat te verstouwen. Zijn broer Tom overlijdt en ook zelf sterft John op vrij jonge leeftijd (26 jaar) na een ongeneeslijk ziekbed. Het fascinerende is dat hoe meer beren er op de weg komen, hoe fanatieker van Fanny van hem gaat houden. Op het bezetene af stort ze zich op het lezen van dichtbundels om daar met John over te kunnen praten, transformeert ze haar kamer tot vlindertuin en laaien de emoties hoog op bij elke brief ze van hem krijgt.

Omdat dit soort waanzin bedekt wordt met de mantel der Britse beleefdheid, is het drama soms moeilijk te doorvoelen maar dat hun verhouding intens is staat als een paal boven water. En dat het John Keats ongetwijfeld heeft geïnspireerd tot schitterende gedichten die Jane Campion mooi door het script heeft verweven. Bijvoorbeeld Bright Star:

Bright star, would I were steadfast as thou art —
Not in lone splendour hung aloft the night
And watching, with eternal lids apart,
Like Nature’s patient, sleepless Eremite,
The moving waters at their priestlike task
Of pure ablution round earth’s human shores,
Or gazing on the new soft-fallen mask
Of snow upon the mountains and the moors —
No — yet still stedfast, still unchangeable,
Pillow’d upon my fair love’s ripening breast,
To feel for ever its soft swell and fall,
Awake for ever in a sweet unrest,
Still, still to hear her tender-taken breath,
And so live ever — or else swoon to death.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s