Hidden Figures: beter lees je het boek **

Er waren eens drie Afro-Amerikaanse vrouwen. Ze woonden in Virginia, een staat in de VS die toen (1960) nog nadrukkelijk onderscheid maakte tussen blank en zwart. Ze werken bij de NASA, bij uitstek een plek waar blanke mannen de dienst uitmaken.

De drie vrouwen, Dorothy Vaughan, Mary Jackson en Katherine Johnson, barsten van de brains. Hidden Figures, een film van de terecht vrij onbekende maker/producer Theodore ‘Ted’ Melfi. Hij leidt je stap voor stap, scène na scène, door de momenten waarop hun carrières baanbrekende wendingen aannemen; voor henzelf en voor technologische ontwikkelingen waar we vandaag de dag dagelijks van profiteren.

Ook al is het een nog niet eerder verteld verhaal, je ziet elke ontwikkeling mijlenver aankomen. De enige reden dat je je ogen niet dichtdoet is dat het zonde zou zijn om al die schitterende jaren zestig outfits te moeten missen.

Langs de weg staat een karakteristieke turquoiseblauwe auto, Dorothy ligt onder de motorkap in een poging ‘m te fixen. Een agent neemt poolshoogte, voor Dorothy (Octavia Spencer), Mary (Janelle Monáe) en Katherine (Taraji P. Henson) een aanleiding om onderling hun zenuwen te uiten dat ze als negroïde vrouwen aangesproken zullen worden door een blanke politieagent. Begrijpelijke zenuwen, ongetwijfeld, maar dit is typisch iets dat op het witte doek met spel, muziek (de soundtrack is door onder andere Hans Zimmer en Pharell Williams gecomponeerd) of montage zoveel mooier uitgedrukt kan worden.

Als ze de agent hun NASA-pas kunnen tonen, is alles koek en ei; de VS kijkt reikhalzend uit naar het moment dat een Amerikaan een eerste ruimtereis zal maken (en daarin Rusland verslaat). Al wie daar vanuit de NASA aan bijdraagt, verdient respect. Binnen de NASA is men nog wat minder coulant naar Afro-Amerikaanse medewerkers, ze worden strikt en onder treurige omstandigheden (tot aparte koffiekannen aan toe) gescheiden van blanke werknemers.

Wiskundige intelligentie heeft lak aan huidskleur, een besef dat ook in Virginia langzaam doordringt. Het is fantastisch om te zien dat vrouwen als Dorothy, Mary en Katherine, bijnaam: ‘colored computers‘,  met hun verbijsterende skills (ooit beseft dat het mogelijk is om de exacte landingscoördinaten van een raket uit je hoofd te berekenen?) en met een beetje hulp van die ene blanke man die zich niet bedreigd voelt (Kevin Costner), een onafhankelijker positie te creëren voor zichzelf en volgende generaties.

Margot Lee Shetterly, een persoonlijke kennis van deze vrouwen, schreef er vorig jaar het boek Hidden Figures over. Een non-fictiewerk waarin ook nog een vierde vrouw, Christine Darden, aan bod komt en je in feite een rijker verhaal krijgt voorgeschoteld. Voor een film over een wiskundig genie is A Beautiful Mind, op de schitterende kostumering van Hidden Figures na, cinematografisch een veel mooiere keus.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s