Mein Blind Date mit dem Leben: harverwarmende verfilming van Sali’s superheldenverhaal ****

In een donkere bioscoopzaal je theeglas neerzetten, kan al een opgave zijn. Met je ogen dicht een cocktail shaken, is iets waar je waarschijnlijk nooit aan begint. Saliya Kahawatte heeft een zichtvermogen van slechts vijf procent als hij een interne opleiding start in een Duits vijfsterrenhotel.

De meeste mensen zouden het geen dag volhouden in de harde hotelbusiness, maar Mein Blind Date mit dem Leben, een film naar de gelijknamige biografie van Kahawatte, laat prachtig zien dat weinig onmogelijk is in het leven – als je het maar écht wilt.

In Kostja Ullman (A Most Wanted Man) vond regisseur Marc Rothemund (Sophie Scholl) een acteur die vanaf de eerste seconde overtuigt als Saliya ‘Sali’ Kahawatte, de zoon van een Sri Lankaanse vader en Duitse moeder, die al sinds zijn tienerjaren droomt van een carrière in de hotelwereld.

Als zijn gezichtsvermogen hem door een aangeboren oogafwijking nagenoeg in de steek laat, zet hij al zijn andere zintuigen op scherp om zijn doel te verwezenlijken.

Kostja Ullman vervult zijn rol met precisie, het idee naar een acteur te kijken die in het dagelijks leven wel gewoon kan zien, laat je al los vanaf het moment dat hij in de eindexamenklas zachtjes maar nadrukkelijk de wiskundeformules van de docent herhaalt; de enige manier om ze te onthouden. Er zijn vast genoeg mensen die dan nog het antwoord niet weten, maar Sali slaagt met vlag en wimpel.

Natuurlijk vinden mensen het gek dat hun hand soms niet wordt geschud als ze die naar hem uitsteken of dat Sali struikelt over objecten die duidelijk in de weg staan, maar ja, elke leerling is weleens onhandig en zijn manieren zijn verder zo onberispelijk dat niemand opzet vermoedt. Ullman werd overigens door de ‘echte Saliya Kahawatte’ voor de rol getraind, leerde zijn tekst via audio in plaats van papier en droeg tijdens repetities een bril die zijn zicht verslechterde om zich – met succes – in te leven in Saliya’s beperking.

Een paar bondgenoten, zijn zus Sheela (Nilam Farooq), studiegenoot Max (Jakob Matschenz) en afwashulp Hamid (Kida Khodr Ramadan) behoeden hem voor de grootste blunders. Met name de middernachtelijke escapades naar reeds gesloten restaurants en bars waar Max Sali extra laat oefenen, geven kleur aan de film die anders wel heel braaf zou zijn geworden.

Houd je adem maar in als Sali voor het eerst de snijmachine bedient of met een blad vol champagneglazen door een vol restaurant laveert – een circusact is er niks bij, zeker niet als je weet dat scènes als deze echt zijn gebeurd. Cinematografie van Bernhard Jasper zorgt er op de juiste momenten voor dat het beeld ook voor jou als kijker vertroebelt, effectbejag, maar het werkt, veel dichter bij een filmpersonage kom je niet.

Het kan heerlijk zijn om je te vergapen aan de stunts van een superheld, maar er gaat niks boven zien welke bijna bovennatuurlijke prestaties mensen in het dagelijks leven realiseren. Chapeau voor Saliya Kahawatte, een levend ‘what doesn’t kill you, makes you stronger’-bewijs, en chapeau voor Marc Rothemund die, hoewel zo’n wonderverhaal in feite zichzelf vertelt, Sila hartverwarmend tot leven brengt op het witte doek.

MEIN BLIND DATE MIT DEM LEBEN

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s