20th Century Women: (veel) meer gefilosofeer dan goed voor je is **

Dorothea is het type moeder dat je denkt te willen hebben. Eentje die niet boos wordt als je spijbelt, maar voortaan een briefje voor je schrijft als je geen zin hebt in school. Eentje die geen huisarrest geeft als je naar L.A. gaat voor een feestje, maar vraagt of je het de volgende keer laat weten. Tegelijk, als je de situatie wat scherper bekijkt, eentje die juist door al die vrijheden te creëren bovenmatig veel beslag legt op Jamie, haar vijftienjarige zoon die naast zijn moeder ook de labiele huisgenoot Abby en femme fatale Julie griezelig dicht om zich heen heeft.

Jamie lijkt het allemaal redelijk te trekken. Respect, want de hoeveelheid semipsychologische gesprekken die in de (coming of age) dramafilm 20th Century Women worden gevoerd, zijn er meer dan goed voor je is.

1979, Jamie (Lucas Jade Zumann) en Dorothea (Annette Bening) wonen in een karakteristiek huis in Santa Barbara, Californië. Sfeervol, maar niet in beste staat en bovendien zo groot dat Dorothea kamers verhuurt aan William (Billy Crudup) en Abby (Greta Gerwig). Ook Julie (Elle Fanning), de beste vriendin van Jamie, schuift geregeld aan in commune Kakelbont.

Met William, die zijn dagen rustig vult met klussen en pottenbakken, heeft Jamie weinig te maken. Maar de dames cirkelen onophoudelijk om hem heen. Julie kruipt bij hem in bed als ze uitgerotzooid is met haar scharrels, Abby leert hem vrouwen versieren in punkrockcafés en Dorothea, tsja, die zet alles op alles om van haar moeder-zoonrelatie een succes te maken.

20th Century Women, van filmmaker Mike Mills (Beginners), doet sterk denken aan Three Generations (ook met Elle Fanning in één van de hoofdrollen) waarin eveneens elke emotie onder een vergrootglas wordt gelegd. Beide films zijn een soort permanente therapiesessie met in dit geval als opmerkelijke uitkomst dat Jamie voor een vijftienjarige puber verrassend soepel reageert op alle stemmingen.

Je doet het hem als kijker niet na. Er wordt sympathiek gespeeld met tijd waardoor de scènes aangenaam voorbijglijden maar een eenduidige aanleiding om het verhaal van de drie vrouwen uit de doeken te doen is er niet, en dat maakt de film – zeker gezien de vele oeverloze dialogen – futloos.

Dorothea, gespeeld door Annette Bening die in American Beauty ook al een intrigerende moederrol neerzette, refereert op een gegeven moment aan de energiecrisis die rondt 1979 woedt in de V.S.. Ongemerkt omschrijft ze daarmee ook het effect van kijken naar het chaotische familieportret 20th Century Women._DSC9927.NEF

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s