We need to talk about Kevin: meeleven met Tilda Swinton****

Een leeg glas rode wijn, medicijnen en rode, bloederige smurrie all over the place. De aanwijzingen zijn duidelijk; het is goed mis in We need to talk about Kevin, de film naar het gelijknamige boek van auteur Lionel Shriver. ‘Goed mis’ is overigens een understatement: door de ogen van moeder Eva Khatchadourian, aangrijpend gespeeld door Tilda Swinton, vind je uit hoe zoon Kevin (Ezra Miller, Jasper Newell, Rock Duer) haar leven in een onvoorstelbare hel heeft veranderd.

“Ja, ik weet het zeker.” Eva aarzelt geen moment als haar partner Franklin (John C. Reilly) checkt of ze echt toe is aan een kindje. Zelf koestert hij ook geen twijfel. Ze zijn gelukkig en krijgen al snel een zoontje. Dat zoontje, Kevin, houdt er merkwaardige trekjes op na. Hij praat niet, wordt niet zindelijk en reageert niet op vriendelijke woorden of gebaren. Fysiek mankeert hij niks, Eva kan niet anders dan concluderen dat hij het expres doet.

Het spelletje dat zich dan ontvouwt is haast te gruwelijk om aan te zien. De drie hoofdpersonages worden fenomenaal neergezet. Eva die goed doorheeft dat haar zoon de boel belazert maar tegen beter weten in blijft hopen dat ze het verkeerd ziet. Kevin die daar gemeen op inspeelt, de scène waarin hij zich opeens op haar schoot nestelt als een onschuldig, aanhankelijk jochie is bedrieglijk ontroerend. Franklin, gekleurd door optimisme, heeft niks door. Hooguit dat zijn vrouw Kevin als zondebok markeert voor zaken die hij in zijn ogen onmogelijk op zijn kerfstok kan hebben.

Als de film begint, is het kwaad al geschied. Eva ligt gebroken op de bank, in een met rode verf beklad huisje. Haar huidige leven, bestaande uit wegduiken voor bekenden in een supermarkt vol schreeuwerig gele aanbiedingstickers en klusjes opknappen in een armetierig reisbureautje, lijkt in niks meer op het artistieke schrijversbestaan dat ze eerder leed.

Flashbacks maken je deelgenoot van haar lijdensweg, eerst in korte, nieuwsgierigmakende fragmenten, later in langere stukken waarin mooi de ruimte is voor dialoog. Stukje bij beetje ontrolt zich een verhaal, zo gruwelijk dat je bijna wilde dat je deze steengoede film nooit had gezien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s