IDFA! Interview met filmmaker Morgan Knibbe

Als filmmaker Morgan Knibbe aanschuift voor het interview verklapt hij nog een beetje een jetlag te hebben. Hij is net terug uit Hollywood waar hij op het AFI FEST de Special Jury Prize for Outstanding Achievement in Direction mocht nemen voor zijn korte documentaire Schipbreuk. En dat is niet de enige prijs die hij won, eerder kreeg Morgan al een Zilveren Luipaard tijdens het Locarno International Film Festival en werd zijn film genomineerd voor deelname aan de European Film Awards. Ook zal Schipbreuk vertoond worden tijdens het Bilbao International Documentary and Short Film Festival en het IFFR.

Toen ze bij De Correspondent de teaser voor Those Who Feel The Fire Burning onder ogen kregen, vroegen ze Morgan om een korte film te maken over de schipbreuk bij het Italiaanse eiland Lampedusa waar in oktober 2013 een boot vol vluchtelingen strandde. Materiaal uitSchipbreuk is ook in Those Who Feel The Fire Burning te zien.

De aanleiding voor Those Who Feel The Fire Burning ligt nog verder in het verleden
“Eigenlijk is het idee zes jaar geleden ontstaan. In mijn eerste jaar aan de Filmacademie ging ik met medestudent Sam de Jong naar Patras, Griekenland. We vertrokken in de kerstvakantie, met een paar oude tv-cameraatjes van de Filmacademie op zak, om in een illegaal vluchtelingenkamp te filmen. Het kamp lag pal naast allemaal luxe appartementen, ik vond het heel confronterend om te zien dat er in ons eigen Europa zoveel armoede bleek te zijn en wist meteen al dat ik met dit onderwerp verder wilde gaan.”
Bekijk de film

In 2012 won Morgan met zijn afstudeerfilm A Twist in the Fabric of Space een Documentaire Wildcard en kon hij eindelijk terug naar Griekenland
“Nadat ik de wildcard won ben ik meteen op zoek gegaan naar een ervaren producent, dat werd Baldrfilm. Daarna ging ik een maand naar Griekenland met alleen camera en steadicamsysteem. Het concept voorThose Who Feel The Fire Burning was er maar er moest nog veel uitgezocht en ontdekt worden. Ik kwam terecht in Athene, een heel ander verhaal dan Patras. Zodra ik van de toeristische paden afdwaalde, zag ik overal junks op straat met heroïnespuiten die zó uit hun armen staken. Ik kwam terug met achttien uur materiaal en dat heb ik met mijn crew gemonteerd tot kort experiment waaraan je kon zien hoe de documentaire moest worden.”

“Later heb ik anderhalf uur lang een vluchteling door de stad gevolgd die vuilnis verzamelde. Uiteindelijk zag ik hem ergens naar binnen gaan en heb aangeklopt. In een klein, donker en beschimmeld appartement woonden acht Sengalezen. Ze waren sceptisch maar het hielp dat ik Frans spreek. Eén van die mannen werd één van de belangrijkste personages van de film. Wederzijds respect en vertrouwen opbouwen is belangrijk, is denk dat veel mensen dat vergeten, terwijl een film alleen werkt als mensen er een stuk van zichzelf erin stoppen en iets delen met een publiek dat ze anders nooit zouden bereiken. In totaal ben ik drie maanden in Griekenland geweest en nog een dag of tien in Italië.”

Locaties die je als het goed is niet direct in de film terugziet, Morgan koos bewust voor een filmtaal waarin politieke en geografische informatie zoveel mogelijk wordt vermeden
“Ik heb gezocht naar een audiovisuele taal die mensen zou raken, een universele taal die ik vond door samen met de crew gebruik te maken van klassieke vormelementen en vertelstructuren. Het verhaal gaat over één personage dat ergens naar op zoek is en een probleem probeert op te lossen. Daarbij zijn we vrij omgegaan met vorm en inhoud, geïnspireerd door filmmakers zoals Gaspar Noé en Wim Wenders.”

Hoewel hij zijn inspiratie vooral vindt in fictie, beviel de zijn studie Regie documentaire goed
“Ik had de indruk dat Regie docu een autonome richting was met de vrijheid om eigen stem te ontwikkelen. Ik was bezig om een eigen taal te ontwikkelen en wilde urgente zaken verbeelden, zoals immigratieproblematiek, cultuurbotsingen, mensen met oorlogstrauma’s en islamofobie om diepgang te geven aan journalistieke onderwerpen die naar mijn idee te weinig aandacht kregen. Ook vind ik het fijn om zelf de regie, het scenario en het camerawerk te doen. Voor documentaires zou ik altijd zo willen werken. Als ik voor Those Who Feel The Fire Burning op pad ging, was ik alleen met geluidsman en soms een tolk of producer. Behalve de producent ken ik alle crewleden van de Filmacademie. Samen met hen heb ik een taal gevonden.”

Waar Morgans schip precies zal stranden, weet hij nog niet. Behalve…
“Met de groep mensen waar ik nu mee heb gewerkt wil ik doorgaan en samen steeds een stap verder komen in het interessant en uitdagend vertellen van een verhaal aan een groot publiek. Dat wil ik ook meegeven aan andere makers: ga pas iets maken als je een goeie reden hebt, als je het gevoel hebt dat het  onderwerp belangrijk genoeg is om met een grote groep te delen. En maak er geen egotrip of narcistisch stuk van, films maak je in een groep.”

Those Who Feel The Fire Burning gaat op 22 november tijdens IDFA in première en is geselecteerd voor de International en de Dutch Competition. Tickets en trailer . Het interview is ook gepubliceerd op de website van Nederlandse Filmacademie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s