The Riot Club: gelukkig is de tekst goed***

Zoveel drinken dat je de mooiste eetkamer in een herberg kort en klein slaat. En de eigenaar naar het ziekenhuis schopt. Dit doe je niet alleen, uiteraard, dit doe je als club. De Britse Bullingdon Club heeft de reputatie zo’n club te zijn, en in The Riot Club zijn dergelijke ‘festiviteiten’ onder de fictieve naam ‘Riot Club’ verfilmd. Visueel gezien geen hoogstandje, maar het verhaal ramt er wel in.

De film kent een voorspelbare aanloop,  we volgen de aankomst van twee jongens op Oxford University en zien ondertussen dat de beruchte Riot Club twee leden tekort komt. Rara. De heren in kwestie, Alistair Ryle (Sam Claflin) en Miles Richards (Max Irons), treden toe en worden op de proef gesteld in een familiepub in Kentisbury, waar het tiental de boel uit de hand laat lopen tijdens een afschrikwekkende bacchanaal.

Hoewel de door Lone Scherfig (An Education) geregisseerde film The Riot Club visueel geen hoogstandje is, kun je wel merken dat er een vileine toneeltekst aan ten grondslag ligt, geschreven door Laura Wade. De tekst laat niks aan het toeval komen, alles wat gezegd wordt, komt op een later moment terug en zorgt ervoor dat de gruweldaden van de tien snotneuzen gemeen tot je doordringen.

Het leven is niet eerlijk. En champagne maakt dat besef na het zien van The Riot Club niet langer goed. Een goed geschreven verhaal daarentegen, daar mag je er altijd meer van aanrukken.

Advertenties

One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s