La La land: Damien Chazelle lanceert de filmverrassing van 2016****

La La Land is zo’n film die zich niet 1,2,3 laat typeren. Neem een omschrijving van scène 1:  automobilisten jumpen in zomers gekleurde outfits uit auto’s in de file bij Los Angeles om een eersteklas musicalsong te performen – inclusief showballetmoves en drumsolo. Koop jij na deze spoiler nog een kaartje? Waarschijnlijk niet…

Hoewel er meer gezongen en gedanst gaat worden (La La Land is en blijft een musical), gooit filmmaker Damien Chazelle ruimschoots genoeg musicalclichés overboord om te verrassen.

Met atypische dialogen neemt hij bekende boy meets girl plotwendingen op de hak, er verschijnen GEEN pratende (laat staan dansende) dieren in beeld en hoofdrolspelers Emma Stone en Ryan Gosling overtuigen vooral omdat ze niet te pas en te onpas zo’n gelikte Prodent-musicalsterrensmile tevoorschijn toveren.

Mia (Emma Stone) is barista in een bar in Warner Bros. Terwijl ze checkt of een klant haar geld terug kan krijgen als het gebak niet glutenvrij blijkt, droomt ze van een carrière als actrice. Over audities heeft ze niet te klagen, maar de filmbusiness is hard.

Sebastian (Ryan Gosling) is een steengoed pianist, wil een jazzclub genaamd Chicken on a Stick openen, maar komt niet verder dan achtergrondriedels spelen in het restaurant van een ander (een ‘ander’ die overigens tiptop wordt neergezet door acteur J.K. Simmons, bekend uit Damien Chazelles eerdere parel, Whiplash).

De wegen van Sebastian en Mia kruisen elkaar meer dan eens, maar een match is er niet meteen. Frustraties over het falen van hun eigen artistieke ambities projecteren ze op de ander; Mia dient het verzoeknummer I Ran in als ze Sebastian bij een coverband hoort spelen, Sebastian neemt afscheid met een sarcastisch “see you in the movies” als hij over haar acteerambities hoort. Ze zijn kritisch op elkaar, en op hun omgeving: “I’ve seen better”,  luidt het heerlijke commentaar als ze na een mislukte poolparty uitkijken op de sprookjesachtige, picture-perfect verlichte sterrenstad.

De band die ze krijgen, is veel interessanter dan het gemiddelde boy meets girl-verhaal. Ook als hun carrières gaandeweg toch wat voorspelbare wendingen aannemen, spatten Ryan Gosling en Emma Stone, die in romcom-hit Crazy, Stupid, Love. al bewezen aan elkaar gewaagd te zijn, van het scherm.

Wat bijdraagt aan het succes, is dat er ook bepaald niet is beknibbeld op ander artistiek talent. De soundtrack, met onder meer het ontroerende duet City Of Stars, is er één om schaamteloos op repeat te zetten en de choreografie van Mandy Moore, bekend van zowel So You Think You Can Dance als speelfilms zoals Silver Linings Playbook, is een ode aan Singin’ in the Rain-achtige musicalklassiekers maar subtiel genoeg om te voorkomen dat je La La Land wegzet als opgehipte parodie.

Hoewel Hollywood de perfecte plek is voor deze moderne ‘everyday life, everyday dream’-musical, kon Chazelle het niet laten om hier en daar naar artistiek epicentrum Parijs te verwijzen. Het past bij de dromen die Mia en Seb koesteren en creëert bij vlagen een dromerig sfeertje dat doet denken aan Woody Allens surrealistische arthousehit Midnight in Paris maar goddank krijgt het niet de overhand, La La Land is juist een heerlijke Hollywoodfilmverrassing.

Advertenties

One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s