Jackie: sterk staaltje method acting van Natalie Portman ***

Kwetsbaar en tegelijk onverschrokken kijkt Natalie Portman de camera in. Met het voor Jackie kenmerkende, tikje slepende Transatlantic accent staat ze in de deuropening Life Magazine-journalist Theodore White te woord, daags na de dodelijke aanslag op haar man, president J.F. Kennedy.

Sinds Black Swan weet je dat het menens is als Oscarwinnares Natalie Portman een hoofdrol accepteert. Toch is het overweldigend om te zien hoe haarfijn ze zich de iets opgetrokken schouders en licht aarzelende maar niet verlegen manier van communiceren van Jackie Kennedy, heeft aangemeten. Fascinerend om naar te kijken en bovendien hard nodig, want los van deze sublieme hoofdrol rammelt het scenario van Jackie.

Met zijn Chileense producties (El Club, No) scoorde regisseur/producent Pablo Larraín hoge ogen. Jackie, een film die laat zien welke drastische impact de dood van president Kennedy heeft op zijn vrouw, lijkt qua genre (biopics, bijna altijd interessant) en invalshoek (female gaze, focus op een iconische persoonlijkheid) een inkoppertje. Maar zo makkelijk is het niet…

Jackie Kennedy is een eigenwijze dame. Niet bang voor publiek, in staat om beslissingen te nemen maar ook uiterst kwetsbaar. Wat dat betreft, is de eerste scène een pareltje. Jackie staat oog in oog met Theodore White. Hij mag haar interviewen, maar zíj bepaalt wat er wordt gepubliceerd (en maakt daar flink gebruik van). Het interview loopt als een rode draad door het verhaal waarin flashbacks sleutelmomenten in de dagen rond de brute moord laten zien.

Zo’n raamvertelling werkt prima, maar gaandeweg sluipen er dialogen in met een priester (John Hurt) die eigenlijk van hetzelfde laken een pak zijn. Ook het gesprek met hem legt haar persoonlijkheid bloot; haar zucht naar aandacht en wens om de werkelijkheid naar haar hand te zetten.
Wat de film verder vertraagt, is het eindeloze inzoomen op haar beslissing om eenzelfde processie te orkestreren als de eveneens vermoorde president Lincoln (1809 -1865), een wandeltocht van de kathedraal waar de begrafenisceremonie is gehouden tot aan de begraafplaats.

Wel bevat de film die in de grote lijnen belangrijke steken laat vallen, verrassend scherpe details. Het bebloede onderbeen waar op wordt ingezoomd als Jackie vlak na de moord bij een bijeenkomst aankomt, nadat ze eerder aangaf zich niet te willen omkleden. Het voor de spiegel oefenen van een korte speech in het Spaans; Jackie stond erom bekend publiek altijd in hun eigen taal aan te willen spreken. Of zien hoe de vrouw van de in allerijl aangestelde president Johnson kleurstalen vergelijkt in het witte huis, terwijl eerder bekend werd dat Jackie het huis met zorg had laten verbouwen en herinrichten met vele kunstwerken en historische objecten, als eerbetoon aan de vaderlandse geschiedenis.

Mooie momenten, subliem spel van Natalie Portman, maar grove haperingen in het scenario (van de hand van Noah Oppenheim). Jackie is zo’n film die je beter halverwege kunt verlaten om het einde zelf in te vullen. Als Jackie, overleden in 1994, de film persoonlijk had kunnen zien, had ze gezien haar neiging een eigen draai te geven aan geschiedenis misschien wel hetzelfde gedaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s