Paterson: lekker rondjes rijden met Adam Driver ****

Hij is buschauffeur en schrijft gedichten. In Hollywood zou hij na het winnen van een talentenjacht toegelaten worden tot een prestigieus literair instituut, wat hobbels overwinnen en uiteindelijk – eind goed al goed – met tranen in de ogen vriendinlief het eerste exemplaar van zijn debuutbundel te overhandigen.

Master of arthouse Jim Jarmusch (Broken Flowers, Only Lovers Left Alive) kiest een andere route: Paterson (Adam Driver) maakt in Paterson geen significante ontwikkeling door, en dat is heerlijk om te zien.

De keus voor een atypisch verhaal ontroert al in de eerste scène: Paterson wordt wakker en grijpt naar zijn horloge. Alleen wordt die handeling niet gevolgd door een geschrokken blik en onelegante sprong uit bed, maar uit de volstrekt neutrale constatering dat het 6:12 uur is. Paterson kust zijn vriendin Laura (Golshifteh Farahani) goedemorgen, die slaapdronken iets mummelt over een droom waarin ze zwanger was van een tweeling. Doorgaans ook al zo’n beladen uitspraak, maar in Paterson heeft die niet meer effect dan een willekeurige opmerking over het weer.

Het geeft te denken.., waarom zijn klassieke filmplots zo pompeus? Waarom moet een meisje haar ouders verliezen, uitgebuit worden als voetveeg door haar stieffamilie en vervolgens trouwen met een prins? Niet elke film is Disney, maar verhaallijnen komen vervelend vaak op iets dergelijks neer.

Jim Jarmusch gooit het in Paterson over een andere boeg. En hoewel de film halverwege een beetje inkakt – er is een limiet aan het aantal keer dat je Paterson door zijn kommetje ‘honey pops’ wilt zien roeren – is het concept briljant. In anderhalf uur beleef je een week met Paterson, een karakter waar Adam Driver, gewend om de nodige woede in zijn rollen te leggen (Girls, Star Wars, While We’re Young), niet een keer noemenswaardig zijn stem voor verheft. Je luistervinkt mee met de gesprekken van de passagiers in zijn stadsbus, plaatst je vraagtekens bij de zoveelste artistieke nieuwe hobby van zijn vriendin en geniet mee van de lunchpauzes op het bankje bij de waterval, waar Paterson schaaft aan een liefdesgedicht over lucifers. (Een doosje Ohio Blue Tip Matches zal hierna nooit meer hetzelfde zijn.)

De gedichten uit de film komen uit de koker van dichter Ron Padgett (1942) die Jim Jarmusch deels liet selecteren uit eerder gepubliceerd werk maar er ook een paar speciaal voor Paterson schreef. Terwijl Patersons vriendin Laura dozen vol cupcakes verkoopt op de boerenmarkt en droomt van een carrière als countryzangeres, tuft Paterson door Paterson (New Jersey), zonder drang om op een dag iets anders te doen.

Heerlijk, meer mindful kan een mens niet worden.

PATERSON_D28_0281.ARW

Advertenties

One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s