Proxima: voor alle vrouwen in de ruimte

Sarah (Eva Green) wordt geselecteerd voor een ruimtemissie. Een fantastische sprong in haar carrière als astronaut, en een grote verandering in het privéleven van haarzelf en haar dochtertje Stella.

In Proxima laat filmmaker Alice Winocour (Maryland) zien hoe Sarah haar (fysieke en mentale) grenzen tot het uiterste oprekt om zich klaar te maken voor haar ruimtereis. Een prijzenswaardige invalshoek, maar kan ze voorkomen dat Proxima een ‘middle of the road‘ drama wordt?

Alice Winocour legt veel van zichzelf in hoofdpersonage Sarah:

Since I was a little girl, I have been fascinated by space

En net als Sarah heeft Alice een dochtertje van acht. Sarah is close met haar dochtertje. Hoewel ze goed contact heeft met haar ex, voedt ze Stella voornamelijk alleen op. Geselecteerd worden voor een missie waarvoor ze niet alleen het land, maar ook de aarde zal verlaten, betekent voor hun allebei een grote verandering.

Sarah (de moeder)

In Proxima laat Alice Winocour zien hoe gedreven Sarah is om de top te bereiken als astronaut. Ze traint zich suf en brengt uren door in raketsimulaties om vertrouwd te raken met de druk die je in een ruimtecabine voelt.

Noodgedwongen moet ze daarnaast omgaan met de vooroordelen die men heeft over een vrouwelijke astronaut. De arts die haar medisch controleert schudt zijn hoofd als ze aangeeft haar menstruatie niet kunstmatig te willen stoppen tijdens de missie. En haar mede-astronaut, de Amerikaanse Mike (Matt Dillon) noemt haar een aanwinst voor het team ‘omdat Franse vrouwen bekend staan om hun kookkunsten’.

Winocour laat zien hoe Sarah heen en weer wordt geslingerd tussen haar ambitie en haar persoonlijke incasseringsvermogen. Actrice Eva Green, die hiermee haar tot nu toe beste rol speelt, brengt die dualiteit op een heel natuurlijke manier aan je over. Astronaut zijn is uitzonderlijk, maar ouder zijn en het ouderschap combineren met een carrière is een dagelijkse uitdaging voor velen.

Stella (de dochter)

Proxima filmt niet alleen vanuit het perspectief van Sarah, maar ook vanuit dat van haar achtjarige dochtertje Stella (Zélie Boulant). Stella een slim en dapper meisje, en maar wat trots op haar moeder. Bij elke presentatie staat ze vooraan en het grote kranteninterview heeft een ereplaats op haar kamer.

Toch krijgt ze kort voor haar moeders vertrek achtereenvolgens koorts, breekt ze haar arm en heeft ze problemen met het maken van vriendjes op school. Net zoals haar moeder zichzelf op de proef stelt, lijkt ook Stella’s lichaam, evenals haar mentale gesteldheid, niet zonder meer te accepteren dat ze binnenkort meer op zichzelf aangewezen zal zijn.

Ruimtevaartdrama?

In tegenstelling tot de meeste ruimtevaartdrama’s; Gravity, First Man, …, bevat Proxima geen adembenemende visuals en focust Proxima niet op de grandeur van de missie. Alice Winocour benadrukt dat ook een gedreven astronaut ‘gewoon maar een mens’ is. Een prijzenswaardige invalshoek maar niet een die je op het puntje van je stoel houdt.

De boodschap is snel duidelijk, en hoe goed Eva Green haar personage ook neerzet en hoe treffend de soundtrack van Ryuichi Sakamoto (The Revenant) haar gevoelens ook doet klinken, halverwege Proxima dwaal je af. Tegen het einde maakt Sarah een keus waarmee Winocour je aandacht weer weet te trekken, maar die spanningsboog had flink strakker gekund.

Proxima ★★★ is vanaf 11 juni te zien in de bioscoop

Proxima_st_4_jpg_sd-low

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s